Duivendirect.nl

Love your life!

Gossiemoppe…wat heb ik een rare aparte week achter de rug…weet niet eens waar ik beginnen moet..laat staan om er een chronologisch verhaal van te maken…. Vergeef me als ik van de hak op de tak spring…want er hangt zoveel samen met elkaar.. En alle namen die ik noem..zijn met toestemming geplaatst..evenals de daarbij behorende foto’s.

Laat ik beginnen bij Johan..Johan Hamstra..mijn grote bloggervriend. Vaak geven we elkaar middels onze blog een steek…streek…of een aai. Vaak voor u niet eens op te merken maar wij vatten hem direct. Vorige week stond er ook weer een leuke in en wie onze beiden blogs leest en afgelopen weken opgelet heeft weet wat er hopelijk binnenkort gaat gebeuren! Maar wat ik zo leuk vond aan de blog van Johan van vorige week, waren de foto’s die Johan in zijn blog had geplaatst. Bracht mij ook op een idee…Mijn lezers laten zien waar ik zoal uithang de hele week! Want ik zie nog wel eens wat van Nederland en iets daarbuiten…Dus ik maandag streng gewapend met fototoestel de wereld in… Foto’s maken onderweg. Hahaha…heb er meer dan 400 geschoten waarvan nog niet een kwart bruikbaar is. Ik schiet ze al rijdend…want stoppen..ja daar heb ik dan weer geen tijd voor…of geen ruimte voor…. Dus menig foto is één grote waas…te laat geschoten..(misschien iets rustiger rijden..) of staat de zonneklep in beeld omdat ik net over een drempel kneur, om maar te zwijgen van de vrachtwagen die net in mijn vizier komt wanneer ik een mooi landschap in beeld wil brengen.

Maar goed..ik reed dus in een leuk dorpje ergens in noord Nederland met mijn fototoestel in mijn hand om een foto te maken van het plaatsnaambord toen via mijn luidsprekers van de auto een enorm mooi nummer de auto doorschalmde…een heel fragiele stem vertolkte een lied wat zoooo mooi was..Hoe mooi het leven is..de liefde..de liefde voor het leven…En ik dacht…wat heb ik het fijn! Race door allerlei mooie plaatjes heen met mijn Fifi…zie veel..ontmoet veel mensen…en ’t is mijn beroep! Toen plotseling de telefoon ging. Abrupt werd het nummer afgebroken door mijn Parrotsysteem. Ik nam op zoals altijd……”Duivendirect…goedemorgen..met Esther!”  Met een mooi plat accent hoorde ik “ Heee meisje..woa binnie? En ik wist zonder op mijn telefoon scherm te kijken wie ik aan de lijn had… Heeeyy Harm! Hoest? “ja goed…mar woar zittie? Ik vertelde waar ik zat…en hij vroeg..”Wanneer kommie koffie drinkng? Ik antwoordde…..”Ja jee…binne zekers een 100 kilometer bie joe uut de buurte…dat goak noen niet redn! Donderdag hek Duutsloand, Luxemburg…en Limburg..dat geet um oek niet worn..Mar vriedag hek weert noorn…misschien dak dan efm an kan wipm!” Heel warm en gemoedelijk antwoordde hij: “Is goed deerntien…belle mien mar!”  Toen ik iets verder was dacht ik…Wat verschrikkelijk leuk is dat toch! Een klant die belt..of je in de buurt zit om ff bakkie koffie te doen! En met dat mooie muzieknummer in  mijn hoofd was het één grote trial van een film…Mijn film..Mijn leven..Mijn liefde..Mijn werk!

’T Werd donderdag….de enorme kater- en baaldag..Na het sprookje van de Reus Duitsland en de 11 geitjes van Oranje..hoef u niet uit te leggen hoe ik me voelde om uitgerekend deze dag naar Duitsland te gaan….had ik maar de twitter-weddenschap met Martin Kwakernaat gewonnen…dan waren we beiden gehuld in Oranje gekleurd jurkje onze werkdag doorgegaan!
7 uur ’s morgens…over de grens werd ik al geconfronteerd met het verlies. Bouwvakkers in busjes die toeterden naar een blonde Nederlandse Duivendoos die nationalistisch als ze is de avond ervoor verloren had van “Der Manschaft”. Met spierbalbilliegebaren werd mij even duidelijk gemaakt hoe sterk Duitsland is! En ik maar duimopstekend teruglachen…ondertussen als een boerinneke met kiespijn, de oranje slinger aan mijn spiegel toch maar even verwijderd….Mennnn….wat doe ik hier!!! Overal Duitse vlaggen…spiegelhoesjes en vlaggies op de auto.
Patrick uit Friesland had mij via Facebook benaderd...Een aantal liefhebber uit Friesland waaronder hijzelf, hadden in een centraal hok in Duitsland een aantal duiven zitten en wilde deze collectief door mij laten ophalen. Na een hoop gedoe met de Duitser van het Centrale Hok…over duiven die er nu wel zaten en welke nu niet…. Over duiven die afvielen…erbij kwamen…ineens spoorloos verdwenen waren…nummers die veranderden…en mijn woordenboekduits..werd het even spannend…Kon ik ze  nu wel halen of niet…De Duitse man…schold mij telefonisch uit… Ja…hallo..Ik ben ook maar de tussenpersoon! Ik heb ringnummers doorgekregen die Ú doorgegeven heeft aan de Fries!! Uiteindelijk mocht ik toch komen en kreeg ik door de Duitse deur een bananen doos doorgeschoven met daarom heen een touw… 6 teuben… dreitzig euro bitte! 6 teuben? Ik kamme fünf holen! Nein… sechs teuben!..werd er resoluut geantwoord… Ok..zal dan toch die ene verdwenen duif ertussen zitten??? Ik nam de doos aan…betaalde de Duitser 30 euro en kneurde snel door naar Luxemburg….weg uit Duitsland…niet net die donderdag!!!!
Eénmaal in België en Luxemburg..kwam ik tot rust…wat mooi is het daar toch! Ik genoot van elke kilometer…elke bocht die ik bergopwaarts maakte..en vergat alle Duitse traumatische ervaringen. Ik kan u niet omschrijven hoe goed de blik van een prachtige blonde koe, grazend in Luxemburgse weiden kan doen! Een schaapachtige blik…met de boodschap…”Live your life!”

En het werd vrijdag…..Ik leverde de duiven af bij Patrick waar ik ondertussen bijna dagelijks telefonisch en sms contact mee had gehad over al de nummers die er nu wel en niet waren…..maar zijn eigen duif , de 597, er niet bij! Een 4 en een 7 werden verwisseld en de vraag was…was het voorbedachte rade van het Duitse Centrale hok? .... …Spoorloos verdwenen bij het centrale hok terwijl het wel gezeten had… hij regelde alles voor al die Friese duiven…maar mocht zijn eigen 597 niet terug ontvangen.. Enigszins met een rare smaak in mijn mond vertrok ik vanuit de woonplaats van Patrick.! Ik stapte weer in de auto en reed naar Groningen toen de telefoon ging..kijkend op mijn scherm zag ik dat het Harm weer was en een glimlach rees op mijn gezicht. Ik nam op…”Heeyy Harm!!..”  “Dag meisje…woar zittie?” Jee.. zit nog boofm in t noorn..antwoordde ik. Kommie nog?? Tuurlijk kom ik!!! Ik wist dat ik even creatief moest zijn met tijd en planning…maar ik moest naar Harm! Iets later belde ik hem terug…Ik ben er rond half 1.  “is goed meisje..zie je zo!” Ik stelde mijn tommietommie in op Drenthe en eenmaal aangekomen viel mijn mond open! Een gedekte tafel stond klaar. Broodjes..koffie..aardbeien! Ik schoof aan…genoot van de broodjes met aardbeien maar vooral van het gesprek en de hele ambiance. Een gesprek over dingen des levens..serieus..met af en toe een knipoog. En ik wist…Life your live…love your live…koester de mooie dingen..de mooie momenten…het vertrouwen…

En het werd zaterdag…een dagje met de grote spruit naar de voetbal. Een KNVB toernooi in Veldhoek, niet ver van Hengelo alwaar een goeie vriend en zakelijke connectie Robert Borneman woont ( www.opleerservice.duivenvereniging.nl, altijd handig als u uw duiven wilt opleren en geen tijd hebt!) We spraken af elkaar op het voetbalveld te ontmoeten, gewoon even bijkletsen. Leuk! En dan denk ik…Wat is het toch geweldig om zoveel leuke en lieve mensen te kennen! Tegen het einde van het toernooi namen we afscheid en ik reed naar huis. Met HET nummer weer door mijn autospeakers! Love your life! PINGPONG… Ik ontving een smsje…Een smsje van Patrick uit Friesland….Een smsje ontvangen door hem..doorgestuurd naar mij.. Ik citeer..:

“Hallo meneer of mevrouw. Hier bij mijn zoontje van 7 maanden en mij zit op het boxkleed buiten een duif van u al een uur brood te eten en water te drinken. Het is een hele lieve duif en komt zo af en toe bij ons om zachtjes in onze vingers te bijten. Ik vind dit heel bijzonder hoe mak dit dier is. Het nummer van de duif is: Nl 2011 - *** *597. Waar is ze uitgezet en waar moet ze naar toe? Ben benieuwd hoelang ze hier blijft. Groetjes ****

Mijn mond viel open van verbazing…. DE duif…de 597…waarvoor ik naar Duitsland ging…die daar er ineens niet meer was…waar Patrick zoveel moeite voor had gedaan… wat een Duitse woordenwisseling teweeg bracht…..aan het einde van de week…zittend op een boxkleed naast een peutertje van 7 maanden….. Amper 15 kilometer vanaf het thuishok! Love your life!!!! Iets later ontving ik een foto van de duif..gezond en al op eigen hok en ondertussen de naam Enso dragend,vernoemd naar het broertje van de opvanger… hoe mooi en apart kan het gaan?

Met HET nummer..en de foto’s heb ik een kleine korte impressie gemaakt… met mijn excuses voor de slechte kwaliteit foto;s..ze zijn al rijdend..met af en toe door muggen en vliegen bevuilde ramen gemaakt….. En..vergeet niet het geluid aan te zetten!!!!

Tot volgende week….Love your life!